Jaką deskę tarasową wybrać? Drewno na taras: poradnik

Kluczowe wnioski

• Wybór materiału: Decyzja między drewnem a kompozytem zależy od ekspozycji na słońce, budżetu i gotowości do konserwacji. Drewno jest chłodniejsze, ale wymaga olejowania; kompozyt jest bezobsługowy, ale mocno się nagrzewa.
• Trwałość: Drewno egzotyczne (np. Bangkirai, Cumaru) wytrzymuje do 50 lat bez impregnacji. Drewno krajowe (sosna, świerk) jest najtańsze, ale najmniej trwałe. Złotym środkiem jest drewno modyfikowane termicznie (Thermo Jesion).
• Konserwacja: Drewno krajowe wymaga regularnej impregnacji i olejowania (2 razy w roku). Egzotyki można zostawić do spatynowania na srebrno. Kompozyt wystarczy myć.
• Montaż: Kluczowe jest stosowanie nierdzewnych wkrętów (by uniknąć czarnych zacieków) oraz zachowanie dylatacji, ponieważ każdy materiał "pracuje" pod wpływem pogody.
• Estetyka: Drewno pozwala na renowację i usunięcie plam przez szlifowanie. Uszkodzonej deski kompozytowej zazwyczaj nie da się naprawić miejscowo.

Decyzja o tym, jakie deski tarasowe wybrać, determinuje nie tylko ostateczny koszt inwestycji, ale przede wszystkim przyszłą pracochłonność konserwacji oraz żywotność konstrukcji. W 2026 roku inwestorzy stają przed wyborem między naturalnym drewnem (krajowym, egzotycznym, modyfikowanym termicznie) a zaawansowanymi technologicznie deskami kompozytowymi. Poniższy poradnik analizuje parametry techniczne materiałów pod kątem polskich warunków atmosferycznych.

Kluczowe parametry przy wyborze desek tarasowych

Wybór odpowiedniego drewna na taras lub kompozytu powinien być podyktowany analizą lokalizacji tarasu oraz planowanym sposobem jego użytkowania. W praktyce projektowej wyróżnia się cztery główne czynniki determinujące zakup:

• lokalizacja i ekspozycja na słońce: tarasy południowe wymagają materiałów nienagrzewających się (drewno), natomiast miejsca wilgotne i zacienione wymuszają stosowanie gatunków odpornych na grzyby i degradację biologiczną (egzotyki, kompozyt),
• funkcjonalność i intensywność ruchu: w strefach intensywnego użytkowania („drugi salon”) kluczowa jest odporność na ścieranie mechaniczne oraz łatwość usuwania plam,
• spójność estetyczna: architektura nowoczesna często wykorzystuje drewno egzotyczne lub kompozyt o jednolitej barwie, podczas gdy styl rustykalny lepiej koresponduje z sękatym drewnem iglastym,
• dostępny budżet: gatunki krajowe stanowią opcję ekonomiczną, natomiast drewno modyfikowane termicznie i egzotyczne to inwestycja długoterminowa o wyższej stopie zwrotu w postaci trwałości.

Przegląd materiałów: Drewno krajowe, egzotyczne i modyfikowane

Rynek materiałów tarasowych dzieli się na trzy główne kategorie, różniące się gęstością, zawartością naturalnych oleożywic oraz odpornością na biodegradację.

Drewno krajowe – ekonomiczny wybór (Sosna, Świerk)

Gatunki europejskie, takie jak sosna i świerk, są materiałem najtańszym, jednak wymagają najbardziej rygorystycznej dbałości o konserwację. Świerk, nazywany „białym drewnem”, posiada naturalną żywicę, ale bezwzględnie wymaga impregnacji.

Charakterystyka drewna krajowego obejmuje:

• niską odporność mechaniczną: jest to drewno miękkie, podatne na wgniecenia i pękanie, szczególnie przy intensywnej eksploatacji,
• wymóg regularnej ochrony: aby zachować estetykę i strukturę, sosna i świerk muszą być impregnowane ciśnieniowo oraz regularnie olejowane,
• ograniczoną żywotność: nawet przy starannej konserwacji, materiały te szybciej ulegają biodegradacji w kontakcie z wilgocią.

Drewno o podwyższonej trwałoścI

Dla inwestorów szukających materiału o parametrach zbliżonych do gatunków egzotycznych, optymalnym rozwiązaniem jest drewno modyfikowane termicznie (np. Thermo Jesion lub Thermo Sosna). Proces wygrzewania w wysokich temperaturach zmienia strukturę komórkową drewna, czyniąc je materiałem „martwym” – czyli stabilnym.

Zalety tej grupy materiałowej to:

• stabilność wymiarowa: obróbka termiczna sprawia, że drewno (np. jesion) niemal całkowicie przestaje chłonąć wilgoć i nie odkształca się tak, jak zwykłe drewno,
• wysoka odporność: drewno to jest odporne na grzyby i pleśń, a jego trwałość bez impregnacji wynosi ponad 25 lat (dla Thermo Jesionu jest to najwyższa klasa odporności),
• estetyczne starzenie się: drewno to pod wpływem słońca szarzeje w sposób szlachetny, nie tracąc przy tym swoich parametrów technicznych.

Drewno egzotyczne – inwestycja na dekady

Gatunki takie jak Bangkirai, Massaranduba, Cumaru czy Teak to materiały o najwyższej gęstości i twardości, naturalnie nasycone olejami i garbnikami.

Kluczowe właściwości drewna egzotycznego:

• ekstremalna trwałość: deski te są odporne na wilgoć, uszkodzenia mechaniczne i szkodniki, mogąc przetrwać na zewnątrz do 50 lat bez impregnacji chemicznej,
• naturalna ochrona: zawarte w nich substancje oleiste sprawiają, że woda nie wnika w strukturę deski,
• proces patynowania: bez olejowania drewno egzotyczne zmienia kolor na srebrzysto-szary, co jest procesem naturalnym i nie wpływa na jego wytrzymałość.

Drewno czy kompozyt? Porównanie właściwości i eksploatacji

Dylemat "drewno czy kompozyt" sprowadza się do wyboru między naturalnością i termiką a wygodą użytkowania. Deski kompozytowe (WPC) to mieszanka mączki drzewnej i tworzyw sztucznych (najlepiej PVC), która eliminuje konieczność impregnacji.

Poniższa tabela przedstawia kluczowe różnice wpływające na codzienne użytkowanie tarasu:

Montaż i konserwacja tarasu – o czym pamiętać?

Prawidłowy montaż desek oraz odpowiednia pielęgnacja są gwarantem długowieczności tarasu, niezależnie od wybranego materiału. Błędy na etapie konstrukcyjnym mogą skutkować nieodwracalnym uszkodzeniem materiału.

Podczas prac należy przestrzegać następujących zasad:

• dobór odpowiednich łączników: do montażu, zwłaszcza drewna egzotycznego, należy używać wyłącznie wkrętów ze stali nierdzewnej, aby uniknąć reakcji z garbnikami i powstawania czarnych zacieków,
• nawiercanie otworów: twarde gatunki drewna wymagają wcześniejszego nawiercenia, co zapobiega pękaniu desek podczas wkręcania,
• regularna impregnacja drewna krajowego: sosna i świerk powinny być impregnowane ciśnieniowo przed montażem, co zabezpiecza je przed grzybami od wewnątrz,
• sezonowa renowacja: taras drewniany zaleca się myć i olejować po sezonie zimowym oraz letnim, co podkreśla rysunek słojów i chroni przed promieniowaniem UV,
• ograniczenia naprawcze kompozytu: uszkodzonej mechanicznie deski kompozytowej zazwyczaj nie da się naprawić i konieczna jest wymiana całego elementu.

Wybór odpowiednich desek tarasowych to decyzja na lata. Inwestycja w gatunki egzotyczne lub wysokiej klasy kompozyt zwraca się w postaci mniejszych nakładów pracy i dłuższego czasu eksploatacji bez konieczności generalnego remontu.

Sprawdź nasze wpisy o montażu:

• Czy można montować taras zimą?
• Jak zamontować deski tarasowe na wylewce?

Najczęściej zadawane pytania (FAQ)

Czy deski kompozytowe się nagrzewają?

Tak, deski kompozytowe mają tendencję do silnego nagrzewania się, zwłaszcza te w ciemnych kolorach. Ze względu na zawartość tworzyw sztucznych (PVC/HDPE), w upalne dni ich temperatura może być na tyle wysoka, że chodzenie boso stanie się niekomfortowe. Drewno naturalne, dzięki swojej strukturze, znacznie wolniej akumuluje ciepło.

Jak często trzeba olejować taras drewniany?

W celu zachowania naturalnej barwy drewna i ochrony przed mikropęknięciami, zaleca się olejowanie tarasu dwa razy w roku: wiosną (przed sezonem, aby zabezpieczyć drewno) oraz jesienią (aby przygotować je na zimę). Drewno egzotyczne można pozostawić bez olejowania – wówczas pokryje się srebrzystą patyną, nie tracąc swoich parametrów technicznych.

Jakie drewno na taras jest najtrwalsze?

Do najtrwalszych gatunków należą drewna egzotyczne, takie jak Ipe (Lapacho), Cumaru czy Bangkirai. Dzięki wysokiej gęstości i naturalnym olejom mogą przetrwać w warunkach zewnętrznych nawet do 50 lat bez impregnacji. Wśród gatunków europejskich najwyższą trwałość (do 25-30 lat) oferuje drewno modyfikowane termicznie (Thermo Jesion).

Czy można montować deski tarasowe na styk?

Nie, montaż "na styk" jest błędem technicznym. Zarówno drewno, jak i kompozyt pracują pod wpływem zmian temperatury i wilgotności. Drewno pęcznieje i kurczy się, a kompozyt rozszerza się termicznie. Niezbędne jest zachowanie dylatacji (szczelin): dla drewna zazwyczaj ok. 5 mm między deskami, a dla kompozytu nawet większych przerw na łączeniach czołowych (zgodnie z instrukcją producenta).